Europa - kontynent pojednania?
40 lat po wizycie Willy Brandta w Warszawie
Konferencja w 7 grudnia 2010, Zamek Królewski w Warszawie

Życiorysy referentów

Prof. Egon Bahr
Były Minister Federalny

Egon Bahr urodził się 18 marca 1922 roku w Treffurt an der Werra. Po maturze uczył się zawodu w firmie Rheinmetall Borsig AG w Berlinie. Po wojnie Bahr pracował jako dziennikarz w „Berliner Zeitung”, „Allgemeine Zeitung” oraz w „Tagesspiegel”. W latach 1960 do 1970 był naczelnym komentatorem i szefem biura rozgłośni RIAS w Bonn. Bahr wstąpił do SPD w roku 1956 i był w latach 1976 – 1981 federalnym dyrektorem zarządzającym partii. W roku 1960 Willy Brandt powołał go na stanowisko szefa urzędu prasowego i informacji Kraju Związkowego Berlin i wspólnie z nim stworzył podstawy przyszłej polityki wschodniej. W roku 1969 Bahr został sekretarzem stanu w urzędzie kanclerskim i pełnomocnikiem rządu federalnego do kontaktów z Berlinem Wschodnim. Odegrał główną rolę w negocjacjach nad układami z Moskwą, Warszawą, a także podczas rozmów w sprawie umowy tranzytowej oraz układu o normalizacji stosunków RFN – NRD. Od niego pochodzi motto socjalliberalnej polityki wschodniej „przemiana poprzez zbliżenie” oraz „polityka drobnych kroków”. W latach 1972 – 1990 był posłem do Bundestagu, a w latach 1974 do 1976 federalnym ministrem współpracy gospodarczej w rządzie Helmuta Schmidta. Od 1984 do 1994 roku Bahr był dyrektorem ds nauki w Instytucie Badań nad Pokojem i Polityką Bezpieczeństwa Uniwersytetu w Hamburgu. Od 1984 roku jest profesorem honorowym uniwersytetu w Hamburgu.

 

Enrique Barón Crespo
Były Przewodniczący Parlamentu Europejskiego

Enrique Barón Crespo urodził się 27 marca 1944 r. w Madrycie. Studiował prawo i ekonomię w Madrycie i Paryżu. W latach 1965–1970 wykładał ekonomię na Universidad Complutense w Madrycie, a następnie do 1977 r. pracował jako adwokat. W 1977 wstąpił do Partido Socialista Obrero Español (PSOE), a po pierwszych demokratycznych wyborach po epoce Franco został rzecznikiem klubu parlamentarnego PSOE do spraw polityki gospodarczej i finansowej w Kongresie Deputowanych (niższej izbie hiszpańskiego parlamentu). W latach 1982–1985 był ministrem transportu, komunikacji i turystyki. W latach 1986–2009 był posłem do Parlamentu Europejskiego, a w latach 1989–1992 przewodniczącym Parlamentu Europejskiego. Następnie do roku 1994 był przewodniczącym Komisji ds. Zagranicznych i Bezpieczeństwa, a w latach 1999–2004 przewodniczącym Grupy Socjalistów. W latach 2004–2009 był przewodniczącym Komisji Handlu Zagranicznego, a w 2007 r. jednym z trzech delegatów Parlamentu Europejskiego na konferencję międzyrządową, która miała szczegółowo sformułować treść Traktatu Lizbońskiego. Obecnie Enrique Barón Crespo jest prezesem Europejskiej Fundacji na rzecz Społeczeństwa Informacyjnego.

 

dr Włodzimierz Cimoszewicz
 

Senator

Włodzimierz Cimoszewicz urodził się 13 września 1950 roku w Warszawie. Studiował na wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W Instytucie Prawa Międzynarodowego UW doktoryzował się w 1978 roku. W latach 1972 - 1985 pracował jako asystent, a następnie adiunkt na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1980-1981, jako stypendysta Fundacji Fulbrighta prowadził pracę badawczą na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Włodzimierz Cimoszewicz wcześnie rozpoczął działalność polityczną: od 1968 do 1973 roku należał do Związku Młodzieży Socjalistycznej, a od 1971 do 1990 roku był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1985 roku zrezygnował z działalności politycznej, do której ponownie powrócił w ramach obrad Okrągłego Stołu. Z ramienia PZPR wybrany został w 1990 r. posłem na Sejm. Od 1990 do 1993 roku był przewodniczącym Komitetu Wyborczego SLD. Był członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w latach 1992-1996. W drugim rządzie Waldemara Pawlaka objął stanowisko Wiceprezesa Rady Ministrów oraz Ministra Sprawiedliwości. Po zmianie rządu został wicemarszałkiem Sejmu, a po wyborze Aleksandra Kwaśniewskiego na prezydenta, został przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego. W latach 1996-1997 piastował stanowisko Prezesa Rady Ministrów. W latach 2001-2005 był Ministrem Spraw Zagranicznych. W 2005 roku wybrany został na Marszałka Sejmu, a w 2007 uzyskał mandat senatora.

 

Knut Dethlefsen
Dyrektor Przedstawicielstwa Fundacji im. Friedricha Eberta w Polsce

Knut Dethlefsen w latach 1990-1992 odbył wolontariat w Międzynarodowym Domu Spotkań Młodzieży w Oświęcimiu, a następnie studiował historię, ekonomię i nauki polityczne w Berlinie, Taipei i Waszyngtonie. Przed podjęciem działalności w FES pracował w organizacji Polsko-Niemiecka Współpraca Młodzieży w Poczdamie oraz w sztabie polityki zagranicznej amerykańskiej senator Dianne Feinstein w Waszyngtonie. W roku 2002 ukończył studia na Uniwersytecie Georgetown uzyskując tytuł magistra w dziedzinie Foreign Service. W latach 2002–2005 Dethlefsen kierował biurem Fundacji im. Friedricha Eberta w Szanghaju, a w latach 2005–2009 we Wschodniej Jerozolimie. Od roku 2009 jest dyrektorem biura Fundacji im. Friedricha Eberta w Warszawie.

 

dr Karen Donfried
Była wiceprezes German Marshall Fund of the United States

Do końca października 2010 r. dr Karen Donfried była wiceprezesem German Marshall Fund of the United States (GMF). W okresie działalności w GMF była tam również dyrektorem działu polityki zagranicznej oraz dyrektorem działu programów politycznych. Wcześniej pracowała jako specjalistka do spraw europejskich w dziale spraw zagranicznych, obrony i handlu Congressional Research Service. W latach 2003–2005 zajmowała się europejskim portfolio w Policy Planning Staff Departamentu Stanu. Karen Donfried zrobiła licencjat z politologii i germanistyki na Wesleyan University w Middleton w stanie Connecticut, a później ukończyła studia, zdobywając tytuł magistra i doktora wydziału prawa i dyplomacji Tufts University w Medford w stanie Massachusetts oraz tytuł magistra Uniwersytetu Monachijskiego.

 

dr Peter Frey
Redaktor Naczelny telewizji ZDF

Peter Frey urodził się 4 sierpnia 1957 roku w Bingen na Renem. Po maturze (w roku 1976) studiował w latach 1978 - 1986 nauki polityczne, pedagogikę i romanistykę w Moguncji i Madrycie i uzyskał tytuł doktora na podstawie pracy „Hiszpania i Europa. Intelektualiści hiszpańscy a integracja europejska”. Już podczas studiów pracował jako niezależny dziennikarz dla rozgłośni Südwestfunk, gazety „Frankfurter Rundschau” i telewizji ZDF. W latach 1991 - 1992 był zastępcą szefa redakcji i korespondentem ZDF w Waszyngtonie. W latach 1998 - 2001 Frey był kierownikiem głównej redakcji zagranicznej ZDF i moderatorem audycji „auslandsjournal” oraz wielu programów nadzwyczajnych. W latach 2001 - 2010 był redaktorem naczelnym redakcji stołecznej ZDF w Berlinie, moderując m.in. audycje „Berlin direkt”, „ZDF-Sommerinterview” oraz „Berliner Runde”. Od 1 kwietnia 2010 jest redaktorem naczelnym telewizji ZDF.

 

Anke Fuchs
Przewodnicząca Fundacji im. Friedricha Eberta

Anke Fuchs urodziła się 5 lipca 1937 r. w Hamburgu. Po maturze rozpoczęła studia prawnicze, które ukończyła w 1964 r., zdając prawniczy egzamin państwowy drugiego stopnia. Następnie pracowała do 1968 r. jako referent do spraw prawa pracy i polityki społecznej w Regionie Północnym Niemieckiego Zrzeszenia Związków Zawodowych (DGB). W latach 1971–1977 pełniła funkcję członka naczelnego zarządu IG Metall. Od 1956 r. należy do SPD. W 1971 r. została wybrana do parlamentu Hamburga, a w latach 1980–2002 była członkiem Bundestagu. W latach 1998–2002 piastowała funkcję wiceprzewodniczącej Bundestagu. Jeszcze przed wejściem do Bundestagu, w 1977 r., została mianowana sekretarzem stanu w Federalnym Ministerstwie Pracy i Ładu Społecznego. Po wyborze do Bundestagu powołano ją na urząd parlamentarnego sekretarza stanu w tym ministerstwie. 28 kwietnia 1982 r., za rządów kanclerza Helmuta Schmidta i niedługo przed upadkiem koalicji socjaldemokratów i liberałów, została mianowana federalną minister do spraw młodzieży, rodziny i zdrowia. W wyborach do pierwszego Landtagu Saksonii po upadku NRD, które odbyły się w październiku 1990 r., kandydowała z ramienia SPD na premiera. Osiągnięty przez nią wynik jest do dziś najlepszym wynikiem saksońskiej SPD w historii tych wyborów. Od 2003 r. jest przewodniczącą Fundacji im. Friedricha Eberta.

 

Sigmar Gabriel
Przewodniczący Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD)

Sigmar Gabriel urodził się 12 września 1959 roku w Goslar. Po maturze w roku 1979 odbył służbę wojskową, a następnie w roku 1982 podjął studia politologii, socjologii i germanistyki, które ukończył w roku 1989 zdając drugi egzamin państwowy, uprawniający do nauczania w szkołach średnich. Już podczas studiów pracował dla związków zawodowych IG Metall i ÖTV w obszarze politycznej edukacji dorosłych. Zajmował się także pracą z dziećmi i młodzieżą w organizacji Socjalistyczna Młodzież Niemiecka (SJD). W roku 1977 wstąpił do SPD i był w latach 1987-1999 radnym w powiecie Goslar. W latach 1990-2005 był posłem do Landtagu Dolnej Saksonii, a w latach 1998–1999 przewodniczącym frakcji SPD w tym landzie. Od 1999 do 2003 roku Sigmar Gabriel był premierem Dolnej Saksonii, a następnie ponownie przewodniczącym frakcjii SPD w Landtagu Dolnej Saksonii Od października 2005 do października 2009 był federalnym ministrem ochrony środowiska, przyrody i bezpieczeństwa atomowego. Od 2007 roku jest członkiem zarządu SPD. 13 listopada 2009 r. został wybrany na stanowisko przewodniczącego Socjaldemokratycznej Partii Niemiec.

 

dr Irina Kobrinskaya
Dyrektor Zarządzający Fundacji Studiów nad Przyszłością

Dr Irina Kobrinskaya urodziła się w 1950 r. Moskwie. Jest absolwentką Państwowego Uniwersytetu Moskiewskiego. Doktoryzowała się w roku 1983 w Instytucie Studiów nad USA i Kanadą. W latach 1988-1992 pracowała w Instytucie Nauk Politycznych PAN w Warszawie. Po powrocie do Moskwy uzyskała propozycję koordynowania programu „Rosja i jej sąsiedzi” w Carnegie Center w Moskwie. W roku 1998 została dyrektorem nowo założonego moskiewskiego centrum Instytutu Wschód-Zachód w Nowym Jorku, gdzie pracowała do roku 2001. Od roku 2002 dr Kobrinskaya jest dyrektorem zarządzającym Fundacji Studiów nad Przyszłością i współpracownikiem Instytutu Gospodarki Światowej i Stosunków Międzynarodowych Rosyjskiej Akademii Nauk. Dr Kobrinskaya jest autorką czterech monografii i współautorką trzydziestu, autorką ok. 200 artykułów na temat polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Wydała ponad 30 książek. Regularnie komentuje wydarzenia dotyczące polityki zagranicznej.

 

Bronisław Komorowski
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

Urodził się 4 czerwca 1952 roku w Obornikach Śląskich w pobliżu Wrocławia. Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach pracował jako dziennikarz dla „Słowa Powszechnego”. W latach 1980-1981 pracował w Ośrodku Badań Społecznych „Solidarności“. Po zmianach 1989 roku Komorowski został posłem. W latach 1989-1990 był szefem gabinetu ministra w Urzędzie Rady Ministrów, a do 1993 roku piastował stanowisko wiceministra obrony narodowej. W latach 1997-2000 był przewodniczącym sejmowej komisji obrony, a w latach 2000-2001, w rządzie Jerzego Buzka, był ministrem obrony narodowej. W 2001 roku wstąpił do Platformy Obywatelskiej. Od tego czasu jest również członkiem zarządu krajowego tej partii. Od 2005 roku Komorowski był wicemarszałkiem Sejmu RP, a od 2007 do 2010 roku marszałkiem. W marcu 2010 roku Komorowski został oficjalnym kandydatem Platformy Obywatelskiej na prezydenta. Po katastrofie lotniczej 10 kwietnia 2010 roku Komorowski pełnił obowiązki zmarłego prezydenta Lecha Kaczyńskiego. W wyborach przeprowadzonych w czerwcu i lipcu 2010 roku Bronisław Komorowski został wybrany prezydentem RP. Urząd sprawuje od 6 sierpnia 2010 roku.

 

Tadeusz Mazowiecki
Były Premier Rzeczypospolitej Polskiej

Tadeusz Mazowiecki urodził się 18 kwietnia 1927 roku w Płocku. W 1946 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1945 do 1955 roku był członkiem Katolickiego Stowarzyszenia PAX. W 1957 należał do członków-założycieli Klubu Inteligencji Katolickiej (KIK). W 1958 roku założył miesięcznik inteligencji katolickiej „Więź“, którego był późniejszym redaktorem naczelnym. W latach 1961-1971 był posłem z ramienia katolickiej grupy ZNAK. W 1980 r. stanął na czele Komisji Ekspertów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Od tego samego roku był również doradcą Solidarności i redaktorem naczelnym tygodnika „Solidarność“. W czasie stanu wojennego Mazowiecki był internowany. W 1989 roku wziął udział w obradach Okrągłego Stołu, w następstwie czego wybrany został przez Sejm na Prezesa Rady Ministrów. Funkcję tę sprawował przez rok. Był współzałożycielem Unii Demokratycznej - późniejszej Unii Wolności, której przewodniczącym był w latach 1990-1995. W latach 1992-1995 był specjalnym wysłannikiem ONZ w Bośni i Hercegowinie. Od 2004 r. jest członkiem Partii Demokratycznej. W roku 2010 został doradcą prezydenta Bronisława Komorowskiego w zakresie polityki wewnętrznej i międzynarodowej.

 

Janusz Reiter
Prezes Centrum Stosunków Międzynarodowych, były ambasador RP

Janusz Reiter urodził się 6 sierpnia 1952 roku w Kościerzynie. W latach 1971-1976 studiował germanistykę, filozofię i socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1977 roku był dziennikarzem działu zagranicznego dziennika „Życie Warszawy”. W latach 1984-1989 był komentatorem „Przeglądu Katolickiego”, a od 1989 do 1990 roku pracował w „Gazecie Wyborczej” i Telewizji Polskiej. Janusz Reiter w latach 1990-1995 był Ambasadorem RP w Niemczech, a od 2005 do 2007 roku Ambasadorem w Waszyngtonie. W 1996 roku założył Centrum Stosunków Międzynarodowych, którego prezesem jest do dziś.

 

Alain Richard
Były Minister Obrony Francji

Alain Richard urodził się 29 sierpnia 1945 r. w Paryżu. W latach 1969 - 1971 studiował w szkole École Nationale d’Administration (ENA). Od roku 1962 był członkiem Zjednoczonej Partii Socjalistycznej (PSU), w latach 1972–1974 był członkiem jej zarządu. W roku 1975 wstąpił do partii socjalistycznej (PS), a od roku 1977 był burmistrzem Saint-Ouen-l'Aumône w departamencie Val-d’Oise. W latach 1978-1993 Richard był deputowanym Zgromadzenia Narodowego Francji. W latach 1987-1988 był jego wiceprzewodniczącym, a w latach 1978-1993 był sędzią Sądu Najwyższego. W roku 1995 został wybrany senatorem Val d’Oise. W latach 1997-2002 był Ministrem Obrony Francji pod rządami Lionela Jospina. Od roku 2009 Richard jest przewodniczącym Rady Rozwoju Val d’Oise. Richard jest członkiem komitetu naukowego stowarzyszenia À gauche en Europe założonego przez Michaela Rocarda i Dominique Strauss-Kahn oraz skarbnikiem Inventer à gauche.

 

Prof. Adam Daniel Rotfeld
Były Minister Spraw Zagranicznych

Adam Daniel Rotfeld urodził się 4 marca 1938 roku w Przemyślanach koło Lwowa. W latach 1955-1960 studiował na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym Szkoły Głównej Służby Zagranicznej w Warszawie oraz w studium dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1961-1989 był współpracownikiem Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych w Warszawie. W 1969 roku doktoryzował się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1990 roku uzyskał habilitację, a w 2001 roku został profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Po zmianach 1989 roku został dyrektorem projektu w Międzynarodowym Instytucie Badań nad Pokojem (SIPRI) w Sztokholmie. Od 2000 roku Rotfeld jest członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Od 2003 roku pełnił funkcję sekretarza stanu w rządzie Leszka Millera, po czym w 2005 roku był ministrem spraw zagranicznych. W czasie sprawowania tej funkcji Rotfeld zapoczątkował Warsaw Reflection Group on UN Reform and Transatlantic Security and Complementarity of European Security Institutions. Obecnie Adam Daniel Rotfeld jest członkiem komitetu doradczego sekretarza generalnego ONZ ds. zbrojeń.

 

Axel Schäfer
Sekretarz Generalny Grupy SPD

Axel Schäfer urodził się 3 sierpnia 1952 r. we Frankfurcie nad Menem. Od 1963 – w liceum. Od 1968 – nauka zawodu w służbie cywilnej (szkoła zawodowa i uczelnia wyższa), od 1981 do 1982 – dalsze studia na Uniwersytecie nad Ruhrą w Bochum. Od 1968 – praca w administracji miasta Frankfurt nad Menem, od 1972 – praca w administracji miasta Bochum. Od 1983 do 1984 – kierownik biura wyborczego przy prezydium partii SPD pod kierownictwem Willy Brandta i Petera Glotza podczas wyborów do Parlamentu Europejskiego, od 1984 do 1994 – kierownik biura ds. europejskich w okręgu Zachodnia Westfalia. Od 1999 do 2001 – kierownik jednej z europejskich Wszechnic Ludowych z internatem, 2002 – sekretarz generalny Ruchu na rzecz Europy w Niemczech (obecnie oddelegowany do innych zadań). Od 1994 do 1999 deputowany do Parlamentu Europejskiego. W r. 1995 obserwator wyborów w Kazachstanie i w 2004 na Ukrainie. Od 2010 członek prezydium organizacji krajowej SPD w Północnej Nadrenii-Westfalii, od 2003 wiceprezydent Ruchu na rzecz Europy w Niemczech, od 2007 przewodniczący Rady do Spraw Europy Stowarzyszenia Studiów Zagadnień Struktur Politycznych. Członek Bundestagu od 2002 r.; od grudnia 2005 do września 2010 r. rzecznik grupy roboczej do Spraw Unii Europejskiej frakcji SPD. Od 17 marca 2009 r. przewodniczący grupy krajowej Północnej Nadrenii-Westfalii frakcji SPD w Bundestagu. Od 28 września 2010 r. zastępca przewodniczącego frakcji SPD w Bundestagu odpowiedzialny za dział spraw Unii Europejskiej i petycji.

 

Thomas Schmid
Wydawca grupy WELT

Thomas Schmid urodził się 6 października 1945 r. w Lipsku. W roku 1952 przeniósł się z rodziną do Republiki Federalnej Niemiec. Po maturze, w latach 1965-1969 studiował germanistykę, anglistykę i politologię we Frankfurcie nad Menem. W tym okresie Schmid należał do frankfurckiego ruchu studenckiego i razem z Danielem Cohn-Benditem, Joschką Fischerem i Matthiasem Beltzem założył grupę „Walka Rewolucyjna“. W latach 1979-1986 był lektorem w wydawnictwie Klaus Wagenbach, a nast.ępnie samodzielnym autorem. Od roku 1993 Schmid pracował dla „Wochenpost“, a potem dla „Hamburger Morgenpost“. W 1998 r. jako kierownik działu opinii w „Forum“, przeszedł do redakcji „Die Welt“. W roku 2000 przeszedł do działu politycznego we „Frankfurter Allgemeine Sonntagzeitung“ i tam w roku 2001 przejął odpowiedzialność za dział polityki. Od roku 2006 Schmid jest redaktorem naczelnym „Welt“ i „Welt kompakt“, a od 2008 r. dodatkowo „Welt Online“ i „Welt am Sonntag“. Od roku 2010 jest wydawcą grupy „Welt“.

 

Martin Schulz
Przewodniczący Frakcji Socjaldemkratycznej w Parlamencie Europejskim

Martin Schulz urodził się 20 grudnia 1955 r. w Hehlrath. Pracował w różnych wydawnictwach i księgarniach, aż w roku 1982 założył własną księgarnię, którą prowadził do roku 1994. W 1974 r. Martin Schulz wstąpił do SPD i angażował się w działaność młodzieżowej organizacji socjaldemokratycznej „Jusos“. W roku 1987 został burmistrzem miasta Würselen. Urząd ten piastował do roku 1998. Od roku 1994 Martin Schulz jest członkiem Parlamentu Europejskiego. Od wyborów do PE w 2004 r. jest tam przewodniczącym Frakcji Socjaldemokratycznej. Jest członkiem licznych komisji. 13 listopada 2009 r. został wybrany pełnomocnikiem ds. europejskich w SPD. Zgodnie z negocjacjami przeprowadzonymi z konserwatywną EPP, Martin Schulz w roku 2012 zastąpi Jerzego Buzka na stanowisku przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. Od roku 1999 Martin Schulz jest członkiem zarządu partii SPD i członkiem prezydium partii.

 

dr Angelica Schwall-Düren
Minister ds. Federalnych, europejskich i mediów kraju związkowego Nadrenia Północna Westfalia (SPD)

Angelica Schwall-Düren urodziła się 16 lipca 1948 roku w Offenburgu. Studiowała historię, politologię i romanistykę na uniwersytetach we Freiburgu, Montpellier i Munsterze. W 1977 roku uzyskała stosowne egzaminy państwowe. W latach 1977-1994 pracowała jako nauczycielka w Gimnazjum w Ahaus i Gronau. Od 1985 do 1992 r. kształciła się jako terapeuta rodzinny. Od 1976 roku jest członkiem SPD, natomiast od 1998 roku jest szefem parlamentarnej frakcji SPD. W latach 1994-2004 była członkiem Bundestagu. Od 2002 do 2010 roku Schwall-Düren była zastępcą przewodniczącego frakcji SPD w Bundestagu odpowiedzialną za sprawy UE. Od 15 lipca 2010 roku jest ministrem ds. federalnych, europejskich i mediów kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia.

 

Prof. dr Gesine Schwan
Rektor Humboldt-Viadrina School of Governance

Gesine Schwan urodziła się 22 maja 1943 roku w Berlinie. Materiały do swojej pracy doktorskiej na temat polskiego filozofa Leszka Kołakowskiego zbierała w roku 1970 w Warszawie i Krakowie, gdzie nawiązała kontakty z polskimi dysydentami. W roku 1975 habilitowała się na Freie Universität w Berlinie, gdzie wykładała od roku 1977 jako profesor nauk politycznych. W 1992 r. została dziekanem Instytutu Otto Suhra. Od października 1999 do września 2008 była rektorem Europejskiego Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie nad Odrą. W latach 2005-2008 była pełnomocnikiem rządu ds. stosunków z Polską. W latach 2004 i 2009 kandydowała na urząd Prezydenta Republiki Federalnej Niemiec. W roku 2009 współtworzyła Humbold-Viadrina School of Governance, a od 15 czerwca 2010 jest jej rektorem. Oprócz kariery naukowej Gesine Schwan była zawsze aktywna politycznie. Po wstąpieniu w roku 1972 do SPD angażowała się w działalność licznych gremiów politycznych.

 

Radosław Sikorski
Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski urodził się 23 lutego 1963 roku w Bydgoszczy. Po ukończeniu szkoły średniej wyjechał z Polski i studiował filozofię oraz nauki polityczne na Pembroke College Uniwersytetu Oxfordzkiego. W latach 1986-1989 pracował jako reporter wojenny w Afganistanie, Angoli i Jugosławii. W 1992 roku Sikorski został wiceministrem obrony narodowej w rządzie Jana Olszewskiego, a w latach 1998-2001 był wiceministrem spraw zagranicznych w rządzie Jerzego Buzka. Od 2002 roku pracował jako dyrektor New Atlantic Initiative (NAI) i American Enterprise Institute w Waszyngtonie. W 2005 roku został wybrany z listy PiS do Senatu. W latach 2005-2007 był ministrem obrony w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. Od 2007 roku jest członkiem Platformy Obywatelskiej, z listy której został wybrany w 2007 roku do Sejmu. Od tego czasu jest Ministrem Spraw Zagranicznych w rządzie Donalda Tuska.

 

Prof. Dr. Fritz Richard Stern
Historyk

Fritz Stern urodził się 2 lutego 1926 r. we Wrocławiu. W roku 1938 razem z rodzicami musiał emigrować do Stanów Zjednoczonych. W roku 1947 przyjął obywatelstwo amerykańskie. W USA Stern studiował na Uniwersytecie Columbia w Nowym Yorku. Po obronie doktoratu w roku 1953 u Jacquesa Barzuna rozpoczął karierę akademicką i został profesorem na Uniwersytecie Columbia. W roku 1967 został Seth-Low-Professor of History i pozostał na tym stanowisku do czasu przejścia na emeryturę w roku 1997. Do dzisiaj Stern uchodzi za jednego z najważniejszych współeczesnych historyków amerykańskich. Jego badania koncentrują się na historiografii oraz historii kultury i polityki współczesnej Europy, szczególnie Niemiec XIX i XX wieku. W roku 1987, jako pierwszy cudzoziemiec, został zaproszony do wygłoszenia przemówienia w niemieckim Bundestagu, upamiętniającego 17 czerwca 1953 r. Fritz Stern wielokrotnie był odznaczany za swoją działalność, m.in. orderem „Za zasługi“ (Pour le Mérite). Jest doktorem honoris causa Uniwersytetów w Oxfordzie i we Wrocławiu.

 

Christian Wulff
Prezydent Republiki Federalnej Niemiec

Christian Wulff urodził się 19 czerwca 1959 r. w Osnabrück w Dolnej Saksonii. Zdał maturę w Liceum im. Ernsta Moritza Arndta. Od najmłodszych lat angażował się jako przewodniczący samorządu uczniowskiego, przedstawiciel studentów oraz członek organizacji młodzieżowych Schüler Union i Junge Union. W latach 1980–1986 Christian Wulff studiował nauki prawne na uniwersytecie w Osnabrück, specjalizując się w prawie gospodarczym. W 1987 r. zdał egzamin wstępny do referendariatu w Hanowerze, po czym odbył referendariat w Wyższym Sądzie Krajowym w Oldenburgu. W 1990 r. zdał egzamin asesorski w Hanowerze. W 1990 r. Christian Wulff przystąpił do kancelarii adwokackiej. W 1986 r. Wulff został członkiem rady miejskiej Osnabrück z ramienia CDU, a w latach 1989–1994 przewodził tam frakcji radnych tej partii. Radnym był do 2001 r. W 1994 r. został wybrany do Landtagu Dolnej Saksonii. W marcu tego roku został przewodniczącym frakcji, a w czerwcu przewodniczącym swojej partii w Dolnej Saksonii. W 1998 r. wybrano go na jednego z federalnych wiceprzewodniczących CDU. Po wyborach do Landtagu Dolnej Saksonii w 2003 r. Christian Wulff został 4 marca wybrany na premiera tego landu. 26 lutego 2008 r. doszło do jego reelekcji. Urząd premiera sprawował do 30 czerwca 2010 r., kiedy zebrało się 14. Zgromadzenie Federalne. Wybrało ono Christiana Wulffa na dziesiątego prezydenta Republiki Federalnej Niemiec. Od tej chwili na jego życzenie jego członkostwo w CDU uległo zawieszeniu. Christian Wulff sprawuje od 2001 r. patronat nad Federalnym Zrzeszeniem Niemieckiego Towarzystwa Stwardnienia Rozsianego. Jest katolikiem. Posiada tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Tongji w Szanghaju.

 

Paweł Zalewski
Poseł do Parlamentu Europejskiego (PO)

Paweł Zalewski urodził się 25 września 1964 roku w Warszawie. Studiował historię i prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 80 zaangażowany był w ruch opozycyjny: prowadził działalność wydawniczą i był członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Zalewski uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu. W latach 1989-1991 był doradcą ministra edukacji. W 1991 roku został wybrany do sejmu z listy Unii Demokratycznej, a w 1993 współtworzył Koalicję Konserwatywną. W 1999 roku został wiceszefem rady politycznej Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. Od 2002 roku był członkiem zarządu głównego Prawa i Sprawiedliwości, a w 2007 wybrany został wiceprzewodniczącym tej partii. W roku 2005 i 2007 roku został wybrany do Sejmu z listy PiS. W 2007 roku zrezygnował z członkowstwa w PiS i przeszedł do Platformy Obywatelskiej. Z ramienia PO został w 2009 roku wybrany do Parlamentu Europejskiego. Paweł Zalewski jest m.in. wiceprzewodniczącym komisji handlu międzynarodowego w PE. Jest specjalistą z zakresu stosunków międzynarodowych i sprawozdawcą polskiej polityki zagranicznej.